ฝนยามค่ำคืนตกลงมาเบา ๆในคืนนั้น ชโลมกระจกหน้าต่างของห้องพักเล็ก ๆบนชั้นแปด กลิ่นกาแฟที่ค่อย ๆ จางหายผสมปนกับความเงียบเหงาที่ฝังอยู่ในห้องนี้มานานเกินไป ราเนียยืนหันหลังให้หน้าต่าง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวม—ใหญ่เกินตัวโดยตั้งใจ เพื่อให้รู้สึกปลอดภัย

เสียงเคาะประตูปลุกความรู้สึกที่หลับใหลกว่าปกติ

ชื่อของเขา

porn ชื่อนั้นพาเอาความทรงจำที่ยังคงค้างคาอย่างแท้จริง การพรากจากกันยาวนานห้าปี โดยไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน ไร้คำอำลาที่แท้จริง และตอนนี้เขายืนอยู่ตรงธรณีประตู ดูนิ่งสงขึ้น—แต่สายตานั้นยังคงไม่เปลี่ยนไป

"ผมแค่อยากพบคุณ" อาร์กาพูดด้วยเสียงต่ำ

ราเนียพยักหน้าเงียบ ๆ เปิดทางให้เขาเข้ามา

ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาหนักอึ้งยิ่งกว่าความเงียบ ทุกการเคลื่อนไหวเล็กน้อย—ท่าทางเงียบงันของอาร์กา ท่าทีลังเลของราเนีย—ล้วนสะสมความตึงเครียดที่ไม่อาจพูดออกมา

"ผมนึกถึงคืนนั้นเสมอ" อาร์กาพูดทำลายความเงียบ
"เรายังมีเรื่องค้างคา" ราเนียตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

สายตาของทั้งสองสบกัน เวลาเหมือนจะชะลอลง ไม่มีการแตะต้อง แต่บรรยากาศระหว่างพวกเขาแน่นไปด้วยความรู้สึก เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยังไม่คลี่คลาย อาร์กาเลื่อนเข้ามาอีกนิด—ใกล้พอให้ราเนียรับรู้ถึงความคุ้นเคยนั้น

"หากผมเอื้อมมือไป" อาร์กาพูดเบา ๆ "มันไม่ใช่เรื่องที่ผ่านมาแล้ว"

ราเนียหลับตาลงชั่วครู่ และเมื่อเธอมองเขาอีกครั้ง คำตอบของเธอไม่จำเป็นต้องเอ่ย เธอแค่ขยับเข้าไป

ฝนด้านนอกตกหนักขึ้น ผ้าม่านไหวเบา ๆ และระหว่างจิตใจสองดวงที่เคยบอบช้ำ คืนนั้นกลายเป็นที่หลบภัย—สถานที่ที่ความคิดถึงและความรู้สึกเก่า ๆได้ฟื้นคืนขึ้นมา โดยไม่ต้องบอกใคร